Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Bekijk onze privacy policy

 

Ze weet dat ze niet opgesloten zit, met haar hoofd weet ze het.

Achtendertig is ze, ze heeft nog een leven voor zich, dat weet ze.
Toch lukt het haar maar niet om haar leven echt te kunnen leven.
Ze houdt zich gekooid, in een kooi waarvan het deurtje wagenwijd open staat. Ze weet dat ze niet opgesloten zit, met haar hoofd weet ze het.
Ik neem haar mee naar de Loonse en Drunense duinen.
En vraag haar van takken haar kooi te bouwen op de zandvlakte.
Opvallend zorgvuldig zoekt ze de takken uit en stapelt ze deze in een vorm van een wigwam tent.
Plots stopt ze met stapelen. Ze doet een stap achteruit
In haar ogen, zie ik een glinstering van haar tranen.
Tranen, die zich langzaam over haar wang een weg banen.
‘Mijn kooi’ zegt ze, ‘hier houd ik mijzelf gevangen.’

Ik vraag haar om haar ogen te sluiten en contact te maken met het meisje in haar.
Ze sluit haar ogen en ik zie de mimiek in haar gezicht veranderen. Ik zie een klein kwetsbaar meisje.
Ze snikt zachtjes.
‘Hoe oud ben je?’ vraag ik.
‘Vier jaar’ zegt ze, ze huilt nu hardop en zegt:
‘Vlak voor mijn vierde verjaardag werd bij mij acute leukemie vastgesteld. Ik kreeg chemo en moest een stamceltransplantatie ondergaan en ik moest in die vreselijke isolatiekamer.
Mijn ouders mochten op bezoek maar waren onherkenbaar door de beschermingskleding die zij moesten dragen’
‘Dat moet heel naar geweest zijn’ help ik haar ‘hoe was dat voor jou?” vraag ik
‘Ik was ziek en kon daardoor niet spelen, ik kon niet naar school. Ik was bang en voelde mij alleen.’
Er was geen tot weinig ruimte voor het spelende en vrije kind in de isolatiekamer, het gevolg ze heeft zich onbewust losgemaakt van dat dit in haar.


Ik teken een vloeranker in het zand vlak voor de tent van takken, deze staat voor haar spelende, magisch en vrije kind. Het magische kind in haar die ze was verloren, het deel in haar dat niet mee kon in de isolatiekamer.
Haar lichaam genas van de leukemie, werd weer heel.
Het kind in haar niet
De verbinding met haar spelende, vrije kind is nooit hersteld.

Nu 34 jaar later leeft ze nog steeds onbewust in de isolatiekamer, met daarbuiten het deel dat ze nodig heeft om te kunnen leven.
Ik voel op de plek van het vrije en spelende kind, deze staat te wachten, klaar om de vrije wereld in te gaan.
Eindelijk na zoveel jaar kan ze verbinding maken met dit deel in haar, is ze heel.
De wigwam tent van takken wordt afgebroken.
Een vrije wereld ligt voor haar. Ze mag eindelijk leven.
Ze heeft zichzelf bevrijd uit de kooi waarin ze zichzelf al die jaren gevangen hield.


Ook een opstelling ervaren?

Je kunt jezelf aanmelden of informatie aanvragen
via info@insig-systeemtherapie.nl

Archief blog Insig systeemtherapie